บทความนี้เขียนด้วยความรู้และความเข้าใจของผู้เขียนเอง อาจจะมีผิดถูกบ้าง กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน และหากผู้เขียนมีข้อบกพร่องตรงไหนกรุณาตักเตือนด้วยครับ
 
        สวัสดีครับ วันนี้ก็กะจะมาเปิดหัวข้อบล็อกอันใหม่ ตั้งใจว่าจะเขียนเกี่ยวกับธรรมะเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามความรู้ความเข้าใจที่ตัวเองมี ตั้งใจว่าจะหาเรื่องมาเขียนให้ได้ซักอาทิตย์ละเรื่อง แต่ถ้าเขียนได้ไม่กี่ตอนแล้วหายไปก็ไม่ต้องสงสัยนะครับ เป็นลักษณะนิสัยปกติของข้าพเจ้าเอง(นิสัยดองงาน) ก็เริ่มบทความเลยละกันครับ
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
       "ในอดีตกาลพระโพธิสัตว์เกิดในหมู่บ้านชาวประมงในเมืองกวัฏฏคาม วันหนึ่งพระโพธิสัตว์กับพวกชาวประมงได้ไปยังที่เขาฆ่าปลาเพื่อนำไปจำหน่าย เห็นคนทั้งหลายฆ่าปลาด้วยการทุบหัว ก็เกิดความโสมนัสยินดีในอกุศลกรรมนั้น

        ด้วยวิบากแห่งกรรมนั้น พระโพธิสัตว์ต้องเสวยทุกข์ในอบายเป็นเวลานาน แม้ในปัจจุบันด้วยเศษกรรมที่ยังเหลืออยู่ พระองค์บังเกิดในตระกูลศากยราช แม้จะได้บรรลุเป็นพระพุทธเจ้าแล้ว ก็ยังได้เสวยความเจ็บปวดที่พระเศียรอย่างรุนแรงทันทีที่ทราบข่าวว่าพระเจ้า วิฑูฑภะทำลายล้างเหล่าศากยะถึงแก่ความพินาศไปด้วยกันเกือบทั้งหมด"

แหล่งข้อมูลอ้างอิง - บุพกรรมของพระพุทธเจ้า
 
 
        เรื่องนี้ผมเคยอ่านมาจากหนังสือเล่มหนึ่ง รู้สึกว่าจะเขียนเกี่ยวกับกรรมของพระพุทธเจ้า แต่ผมไม่รู้ว่านำมาจากพระไตรปิฎกตอนไหน ก็เลยค้น ๆ ในกูเกิลดู เนื้อความก็ประมาณนี้แหละครับ
 
        สาเหตุที่ทำให้ผมอยากเขียนเรื่องนี้ก็เพราะว่าผมเห็นว่าปัจจุบันการสื่อสารมันรวดเร็วมาก โดยเฉพาะเรื่องในสังคมอินเตอร์เน็ต ที่เป็นเรื่องที่คุ้นเคยกันดี(ไม่งั้นคงไม่ได้มานั่งอ่านบล็อกกัน)
 
        อย่างเรื่องข่าวสารต่าง ๆ ก็แพร่กระจายได้รวดเร็วเหลือเกิน เกิดเรื่องยังไม่ทันถึงนาทีก็มีโผล่มาในอินเตอร์เน็ตซะแล้ว อย่างบางทีเพื่อนเราเกิดเรื่องอะไรขึ้น แป๊บ ๆ เราก็เห็นมันมาโพสต์ในเฟซบุ๊คแล้ว รวดเร็วจริง ๆ
 
        หลาย ๆ ครั้งเวลาผมอ่านพวกข่าวสารตามเว็บข่าวหรือเว็บบอร์ดต่าง ๆ หลาย ๆ ที่มักจะมีระบบให้ผู้อ่านสามารถแสดงความคิดเห็นได้ ซึ่งผมก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบอ่านความคิดเห็นเสียเหลือเกิน นั่งอ่านไปก็สะกิดใจกับความคิดเห็นประเภทหนึ่ง คือความคิดเห็นที่แสดงความเห็นด้วยอย่างรุนแรงกับเนื้อข่าว
 
        หลาย ๆ ท่านอาจจะนึกไม่ออก ยกตัวอย่างข่าวที่เกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้ละกัน เป็นข่าวที่เด็กปั๊มยิงคนมาเติมแก๊สเพียงเพราะเงินเพียงแค่ไม่ถึงสองบาท ใครสนใจสามารถอ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่ครับ ส่วนเรื่องการแสดงความคิดเห็นสามารถลองไปค้นหาเพิ่มเติมจากเว็บอื่นได้ครับ(เอาเนื้อหาข่าวไปค้นหาได้)
 
        สำหรับเรื่องข่าวนี้ผมไม่ขอวิจารณ์ว่าใครผิดใครถูกนะครับ ลองใช้วิจารณญาณของท่านตัดสินดู สิ่งที่ผมอยากกล่าวถึงก็คือการแสดงความคิดเห็นต่อข่าวที่ว่า บางที่ผมเห็นคนวิจารณ์กันเผ็ดมันมาก เช่น "สมน้ำหน้า อยากเบ่งดีนัก" "แบบนี้สมควรตายแล้ว" ฯลฯ(อาจจะผิดพลาดไปบ้าง แต่เนื้อหาประมาณนี้)
 
        อ่านแล้วมันก็ชวนตกใจไม่ใช่น้อย การฆ่าคนมันเป็นเรื่องที่ควรยินดีอย่างนั้นหรือ ผมมองว่าการทำชั่ว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะดีหรือจะร้ายอย่างไรก็ตาม ผมมองว่ามันไม่สมควรที่จะให้มีเรื่องแบบนั้นในใจเรา
 
        เพราะอะไร เพราะผมมองว่า การที่เรายินดีกับการทำความชั่วของผู้อื่น มันก็เหมือนกับการปลูกฝังความคิดที่จะกระทำสิ่งนั้นขึ้นมา หมายความว่า ถ้าเรายินดีกับการฆ่าคน มันก็เหมือนกับเป็นจุดเริ่มต้นที่จะทำให้เราไปฆ่าคนจริง ๆ เมื่อเกิดสถานการณ์แบบนั้นขึ้น
 
        อีกอย่างก็คือความคิดแบบนี้ถือว่าเป็นมโนกรรม เป็นอกุศล เมื่อทำให้เกิดขึ้นแล้วย่อมมีผลตามมา อย่างที่ได้กล่าวขึ้นในต้นเรื่อง พระพุทธเจ้ายังต้องรับผลกรรมจากอดีตชาติที่ท่านได้ยินดีกับการฆ่าปลาของบุคคลอื่น นับประสาอะไรกับพวกเราที่เป็นปุถุชนธรรมดา คงหนีไม่พ้นเป็นแน่
 
        แต่ประเด็นที่ผมต้องการจะเน้นจริง ๆ ก็คือเรื่องการสะสมของลักษณะนิสัยนั่นแหละ ถ้าท่านยินดีบ่อย ๆ คิดบ่อย ๆ สุดท้ายมันก็จะออกมากับคำพูดและการกระทำ(ใครนึกไม่ออกก็ลองคิดถึงเหตุการณ์เวลาเราด่าคนอื่นในความคิดนะครับ บางครั้งเวลาเราสุดทนจริง ๆ ไอ้คำที่เราคิดมันจะออกมาจากปากเราเอง ทั้ง ๆ ที่คำเหล่านั้นเป็นคำที่ท่านไม่ได้ใช้พูดเลย)
 
        ก็ฝากเก็บไปคิดนะครับ อย่างน้อย ๆ ถ้าเราไม่ไปยินดีกับการทำชั่วของคนอื่น เราก็ไม่ต้องมาเดือดร้อนใจตัวเราเอง และเป็นการป้องกันการทำความชั่วในทางอื่น(คำพูดและการกระทำ)ของตัวเราเองอีกด้วย
 
        สำหรับวันนี้เนื้อหาก็มีเพียงเท่านี้ครับ ขอบคุณที่ตามอ่านจนจบนะครับ
 
        สวัสดีครับ

edit @ 7 Sep 2011 17:00:35 by เตวิรัน(kairyuramon)

Comment

Comment:

Tweet

Hot!

#2 By venusnight on 2011-09-07 17:23

สาธุ -/\-

#1 By อัตตา on 2011-09-07 17:15